Analyse: Intel’s Ivy Bridge-IGP, Rumble in the Bronx?

Intel heeft haar laatste CPU-generatie in december al voorgesteld en laten recenseren en het bedrijf wilt CES gebruiken als platform om dieper in te gaan op de Ivy Bridge-processorlijn. Waar de gigant met de opvolger van Sandy Bridge zich vooral richt op verminderde productiekosten en een lager energieverbruik, is het enige echte nieuwe in Ivy Bridge de meegebakken GPU.

Intel wilt met de HD 4000-chips, een verbeterde versie van haar huidige HD 3000-lineup, de concurrentie aangaan met AMD’s APU’s die in de goedkopere segmenten te vinden zijn. De marktleider heeft als doel het brakke imago op te krikken dat is ontstaan na jarenlang gemodder met te zwakke chips en relatief slechte driverondersteuning. Op CES zijn alle ogen gericht op de grootste spelers uit de markt en dus wilt Intel van de gelegenheid gebruikmaken om haar geadverteerde DirectX11-functionaliteit aan de wereld te laten zien.

Intels algemene directeur Mooly Eden kondigt met tamtam en trots aan dat Intels nieuwste GPU in een opgestelde Ultrabook met Logitech-stuurwiel in staat is om F1 2011 in DirectX11-modus goed te draaien. Het realisme in deze titel van Codemasters wordt gehekeld in de simulatiewereld maar de grafische afdeling is met de EGO2-engine goed op orde. Het spel vormt een zeer redelijke graadmeter om te kijken of het Intel-systeem haar GPU-taken daadwerkelijk goed af weet te handelen.

Niets is minder waar. Het doel van de demonstratie is in enkele seconden verpest, onderin het scherm is duidelijk te zien dat met VLC Media Player een video wordt afgespeeld. Hierbij mag genoteerd worden dat de video er redelijk gedetailleerd maar niet vloeiend uitziet. Het lijkt aannemelijk dat Intel de beelden zelf op een van haar videochips heeft gerenderd maar de conclusie die daaruit voortvloeit is onverbiddelijk: het bedrijf heeft werk te doen. Eden maakt er het beste van en beweegt realistisch mee met de stuurbewegingen. De man wurmt zich een minuut lang door de straten van Monaco, waarna hij met een hand aan het stuur een verhaal afsteekt tegen het publiek. Dan laat hij de controller los terwijl de racevideo doorgaat. Hilariteit alom, maar het directe excuus dat de video live gerenderd wordt achter het podium is lachwekkend en Intel betutoyeeert hier zijn publiek. Waarom?

Geregeld duiken verhalen op waarbij er met demonstraties op het laatste moment van materiaal of software gewisseld wordt. Of er duikt opeens een bug op wat zeer goed mogelijk is met pre-productiemateriaal. Airtime en aandacht zijn alles in een wereld die gedomineerd wordt door degene met de meest opvallende en actuele marketingcampagne. Het gevolg is dat de techsupport op locatie moet dat dan maar oplossen en bidden dat het goed gaat.

Intel laat een dag na de techdemo aan AnandTech weten dat er problemen zijn geweest omdat de demonstratie pas zeer laat aan de presentatie is toegevoegd. Anand Shimpi schrijft in zijn artikel dat hij een ‘live’ mogelijkheid heeft gekregen van het bedrijf om de hardware opnieuw in actie te zien. Mr. Anand Shimpi neemt genoegen met een uitdraai van Intels hardwarebeheer en bekijkt het in-game resultaat: een game die vloeiend loopt maar er niet goed uitziet. De instellingen lijken op laag te staan, evenals de resolutie: 1366×768. Een ander detail: deze testultrabook is niet dezelfde als uit de presentatie. Toch zegt hij Intel op diens blauwe ogen te geloven als het bedrijf zegt dat die bewuste ultrabook op dat moment in een meeting in gebruik was. Een dubieus statement.

De winst na alle heisa lijkt overigens maar betrekkelijk, een deukje in vertrouwen van oplettende consumenten in Intel en volledig onbruikbare DirectX11-functies. Het mag duidelijk zijn: Intel gebruikt het vooralsnog als marketingtool, terwijl de chips niet in staat blijken om aan de hoge verwachtingen te voldoen. Na enkele videochips is het uiteindelijk geschikt om een klein spelletje op te doen of een filmpje te kijken maar erna houdt het op: de meereisende gebruiker kan beter verder kijken naar andere alternatieven.

Het kan ook anders, zo demonstreerde AMD op de CES. De Canadese hardwareproducent zit in een relatief comfortabele positie sinds de introductie van haar APU (Accelerated Processing Unit). Dit systeem bestaat net als bij Intel uit een processor met daarbij de videochip gebakken. Op processorkracht loopt AMD met de oude AMD A-serie een duidelijke slag achter op Intel, al is er bij normaal gebruik weinig verschil tussen de twee fabrikanten te merken.

Aan het CPU-front is er echter verbetering op komst. De AMD “Bulldozer”-kernen bracht de fabrikant eind vorig jaar niet de gewenste resultaten. Ondanks het te hoge energieverbruik en algemeen te lage prestaties heeft het wel een fatsoenlijke basis om op verder te werken voor de toekomst. Dit gaat gebeuren in de vorm van Piledriver, een geoptimaliseerde versie die zo’n twintig procent beter moet presteren.

Ook aan de GPU’s  is er hard gewerkt. De grafische chipsets zijn op het moment veelal geroemd om hun behoorlijk lage verbruik maar goede prestaties in onder meer games. De meeste spellen worden vloeiend afgedraaid op relatief hoge instellingen en het ziet ernaar uit dat de nieuwe chips (gebaseerd op de AMD Radeon HD 6000-reeks) daar nog een schep bovenop doen. AMD is niet happig om teveel informatie te laten lekken maar het laat wel een indrukwekkende demonstratie zien. Binnen een TDP van zeventien watt weet het een vierkoppige Piledriver-processor en GPU te stoppen. Deze combinatie is in staat om een game, videokaartaangedreven videorendering en een HD-film vloeiend naast elkaar te draaien. De algemene gebruikerservaring ziet er zeer goed uit.

Met een dergelijk laag stroomverbruik komt het punt in zicht dat AMD zich mogelijk gaat richten op de smartphone-markt. Dat is echter een verhaal voor later. Uit alles blijkt dat CES een slag voor AMD is. Dat betekent uiteraard niet dat de oorlog al gestreden is.